port de gravelines

melancholie en tristesse zijn hier nauwelijks te vermijden
gravelines… de visserij zit op z’n gat, de jongeren snorren doelloos rond op snerpende brommertjes
een groot deel van de bevolking van het gehucht aan de zee werkt in de kerncentrale
het ondergronds gebrom, dat ik ’s nachts meen te horen, schrijf ik toe aan de onwaarschijnlijke hoop energie die op een boogscheut van het hotel in de duinen vrijkomt
of komt het gerommel uit de machinekamers van de cargo’s en ferry’s die jachtig stomen in de vaargeul langs de kust
lijnvissers op het strand vangen grote glimmende kanjers in het koelwater van de reactoren
bij de pier van loon plage zit veel leven in de zee: plankton, garnaaltjes en massa’s lekkere zeebaarzen
sommige gevels van de huisjes van grand fort philippe, aan de overkant van de geul, zijn in pastelkleuren geverfd
het grauwe zeildoek van de boksauto’s op het pleintje past er vlekkeloos bij
de kermislui zijn talrijker dan de klanten op de oubollige tuigen

een juffrouw achter de balie van het toerismekantoortje in de vuurtoren leest een boek
ze kijkt verrast op als we binnenkomen. ze scheurt twee ticketjes uit een blokje en vraagt me of ik deur boven goed wil dichttrekken
aan de voet van de phare zie ik ons hotelletje
in de gelagzaal bij het raam leest de eigenaar ‘le voix du nord’: over de blokkades van de vissers in duinkerke en over de grimmige stakingspiketten in calais
voor het hotel staat een frietkraam, troosteloos, gesloten
ik hoor de stem van het oude vrouwtje terug in het restaurant deze middag
de tarte tatin smaakte voortreffelijk
op het eindeloze strand loopt m’n hond zich gek tot aan de meeuwen bij de waterlijn en terug
hij is buiten adem, hijgt en kwispelstaart tevreden
on est quand-même bien ici…

toeval

twee mensen in knokke poserend voor m’n lens
op de achtergrond een foto
‘le corbeau et le renard’
broodthaers in volle actie

‘k herinner me vaag de fabel van de La Fontaine
over de vos die met een list een raaf kaas ontfutselde
er met de buit vandoor ging

op de terugweg van knokke zie ik als in een flits een rossig hoopje liggen op de ‘pech’strook van de weg
ik keer terug…

breskens

©paul willaert

't Was inderdaad mooi weer. Maar Breskens of all places, was dit niet wat overmoedig? Niets laten merken. Blufpoker op zondagmorgen. Breksens, ja, heerlijk! ( Terwijl ik het mezelf hoorde zeggen dacht ik: 'Dan hebben we dat hele eind terug toch tegenwind!?') Zo geschiedde. Aan een sneltreinvaart dreven we met rugwind en met z'n zessen langs Damme en Sluis Zeeland binnen. Wat een prachtdag. Een zon waar we een winter lang naar uitgekeken hadden en een landschap waar je enkel met 'meewind' doorheen durft wieleren. Voor we het goed beseften lagen Nieuwvliet en Groede achter ons en ginds achter de dijk rook ik reeds de Schelde. Nog maar net het kleine trauma van vorige zondag verwerkt durfde ik niet te dromen Breskens te halen 'in gezelschap' van deze coureurs. Alleen, ja... en snokkend naar adem en spierversterkende middelen... Neen, dit ging goed. Lekker in het wiel en achterwerken bestuderen. De 'derrière' van P. is een fort waarachter het comfortabel schuilen is, dat van L. te slank en het kielzog veel te turbulent. Het achterwerk van D. is betrouwbaar en hoopgevend. Rijd je in de luwte van H.'s parmahammen kan je zelfs die banaan uit je rugzakje plooien en een snelle hap nemen. Ik verword hier nog tot een meester wieltjeszuiger. Eén voornemen echter doet me naar deze verwerpelijke tactiek grijpen. Niet lossen, niet kraken, niet plooien... niet meer zoals vorige zondag.
Aan het torentje van Breskens hielden we 'bananenstop'. De timing kon niet beter. Suikerwater en apenkost aan 't begin van een pijnlijk stuk tegenwind. Blijkbaar echter was m'n adem gebroken. Ik kreeg mijn beproefde gewrichten van langs om beter op en neer. M'n longen inhaleerden met gulzigheid het zout van de zee en de vette lucht van de polders. Heerlijk! Een gat is een gat en dat reed ik graag even dicht.


©paul willaert

Anderhalf uur later perste ik er het laatste beetje hoogmoed uit en scheurde ik in schoon gezelschap ( D., P. en L. ) aan een rotvaart langs het kanaal tussen Damme en de 'Lamme Goedzak'.
Diezelfde namiddag op een terrasje aan 't Zand, deze maal schuilend achter een Duvel, voelde ik me met de laatste erg verwant.

goeie benen

vrijdag 13 maart 17.45 – recht stuk beton tussen nieuwege en stalhille – wind op kop (bredunia route)

Vorige zondag moest ik ‘opgevist’ worden tijdens een snelle rit met wielervrienden. (bedankt r. )
Vandaag voel ik iets van ‘goeie benen’.
Langs het kanaal, over Bredene en De Haan… via Houtave en Meetkerke…
Mon plat pays qui est le mien.
Op het viaduct op een steenworp van m’n huis hoef ik niet eens uit het zadel.
Verdomme, dat doet deugd.

onder spinnaker

©paul willaert

Onder spinnaker vaar ik het verkeersscheidingsstelsel over. Het oude zeildoek valt bijna uit elkaar maar trekt ‘de Anne’ met dwarse wind aan een flinke snelheid de vaarroute over.
Af en toe wordt de grauwe eenzaamheid doorbroken. De koers en snelheid van de vrachtboot heb ik goed ingeschat. Hij vaart achterlangs voorbij. Een Jan van Gent houdt me een tijdlang gezelschap.

vijf flitsen….. tien tellen donker

©paul willaert

‘t Is twintig voor acht. Een groot vrachtschip stoomt achterlangs.
“Dover Strait, this is Dover Coast Guard, for traffic information please listen on channel eleven.”
De ‘Anne van Nieuwpoort’ jaagt door de nacht. De hemel is helder. Schuin boven me, aan bakboord, zie ik plots ‘mijn’ drie sterren. Eén ‘lampje’ trekt langzaam van noord naar zuid. Het licht van de sterren is jaren onderweg. Dat van het vliegtuig is geen seconde oud.
Het is vast nog drie uur varen. Aan de horizon zie ik een regelmatig flitsend licht. Het vuur van Northforeland? Vijf flitsen….. tien tellen donker. Een gloed hangt boven de kust. Ik glijd voorbij de Mid Falls boei. De diepte klimt hier van vijfenveertig plots naar vijf meter. De zee wordt anders, koppig. De ‘Anne’ stampt en schuimt door het onrustige water. Een golf breekt op de boeg aan loef, spat uiteen en valt als een koude zoute plensbui neer in de kuip. Mijn oude zeiljas houdt het sop niet langer tegen. Ik ben zeven uur onderweg.
Varen in het donker is bijzonder. Plots word ik onrustig. Ik sta recht en tuur boven de buiskap uit de nacht in. Het water aan bakboord licht rood op telkens de preekstoel naar beneden duikt. De navigatielichten werken. Verder is de zee zo zwart als inkt.
Even binnen schuilend vul ik het logboek in. De wijzer van de barometer wipt omhoog als ik met een verkleumde vinger op het glas tik. Een doffe bons, ik schiet naar buiten. In het heklicht zie ik een stuk wrakhout als een drenkeling net bovensteken en verdwijnen in de duisternis. Recht vooruit schijnt de vuurtoren van Northforeland nu feller. Vijf keer….. en tellen tot tien. De stroming duwt m’n scheepje in de richting van de Goodwin Sands, de verraderlijke zandbanken net onder de kust. Ik stuur wat op. De ‘Anne’ leunt op een toenemende bries. Het log wijst vijf knopen aan.
De Goodwin Knoll, de aanloopboei naar de haven van Ramsgate en Pegwell Bay, ligt op twee uur varen. De stroming duwt me in de goede richting. Ik heb vertrouwen in mijn klein scheepje. Het bracht me reeds naar verdere kusten.
Nu geen fouten maken. De nacht, de zee, de banken houden me wakker.

zwerftocht


©paul willaert

zwerftocht - dagboek van een reis

( noot: bij gebruik van 'adobe reader' - beeld - paginainstelling... - naast elkaar )

bernard plossu


©paul willaert

'k zag de 'couleur fresson' foto's van bernard plossu in hotel hannon in sint gilles.
geen ruimte past beter bij de poëzie van de vintage beelden.
de magie van de methode fresson schenkt de foto's iets impressionistisch.
'k vond het mooi.

we wandelden in het ter kamerenbos.
de paden waren zacht na de dooi.

in les brasseries georges aten we 'saumon à l'unilatérale'.
'k weet niet wat het betekent maar het klonk mooi en smaakte heerlijk.
de pinot noir werd koel geschonken en paste natuurlijk niet bij de zalm.
m'n blik viel op de dame aan het tafeltje rechts van me.
ze was mooi maar opzichtig, had iets van naomi campbell, droeg witte laarzen met glitters en een kunstige tatouage op de plaats waar haar hals overging in haar borsten. haar gitzwart haar viel op een witte pelzen sjaal die ze rond haar schouders had gedrapeerd.
ze dronk champagne en stapte na het eten met een pierce brosnankloon in een veel te opvallende auto met duitse nummerplaat
toen vroeg de ober: 'vous désirez un café?'

we reden tot in hartje brussel.
een man met drie puppies zat op een deken en bedelde.
de nieuwstraat was overdruk.
we zijn weggevlucht.


©paul willaert

de dag eindigde in 'de markten' op een pleintje aan de dansaertstraat.
we dronken muntthee en vonden het een mooie dag.
m'n hondje wou spelen met een teefje, een verkneukeld mopsje.
haar bazinnetje dronk soep en zag niet hoe ik m'n fototoestel naar m'n oog bracht.
'elle est déjà vieille monsieur, elle a douze ans, votre chien a l'air d'être beaucoup plus jeune...'
ondertussen zag m'n hondje het mopsje meer en meer zitten
'oui madame, mais ça ne lui dérange pas, c'est son nature... klik'

Nieuwpoort Channel Race

© paul willaert

at war with the oblivious

dieptelectuur van een foto

©bill bowden

De fotograaf geeft me bij dit beeld onvrijvwillig het gevoel dat ik mezelf in dit café in New Orleans bevind. Een late namiddagzon valt door de ramen en door een kier van de openstaande deur naar binnen. Buiten op straat kijkt een golden retriever met een bijna menselijke blik naar binnen. Het is een volks etablissement. Dat kan ik afleiden uit de weinig verfijnde inrichting, het goedkoop meubilair. Buiten het gelukkig toeval van de naar binnen turende hond gebeurt er weinig. Het leven in deze scene speelt zich af achter de lens van de camera. Een banale caféscène, een babbel aan de toog, een stukje dagelijks levensgenieten in de binnenstad van New Orleans. Het is rustig in het café. Geen enkel tafeltje is ingenomen. Ik zie geen tabaksrook opgelicht door het zonlicht. Buiten op straat is het leven schijnbaar stilgevallen. De hond kijkt naar binnen, naar z’n baas die zich ophoudt aan de toog. Hij wacht geduldig en kijkt bovendien met een trouwe en meelijkwekkende blik in de lens. Die blonde viervoeter waar de streep licht onze blik met enige dwang naartoe leidt is de ‘eyecatcher’ binnen het frame. Mochten we niet weten dat de hond vastligt aan de straatlantaarn of dat het dier hoopvol kijkt naar z’n fotograferende baas zouden we met groot gemak van een ‘decisive moment’ kunnen spreken. Wanneer is een moment trouwens decisief? Ondanks het harde tegenlicht vangen we toch een glimp op van het interieur. Een mooi staaltje lichtbeheersing van de fotograaf. Het raamwerk en de klapdeuren van het café zorgen voor de scheiding tussen twee werelden: binnen en buiten. Een filter van licht en geluid. Vooral het prachtige licht ontdoet deze scène van elke banaliteit. Ik hoor de hond zachtjes janken terwijl de retriever vast de stem van z’n baas herkent. Een hond hoort tien keer beter dan een mens. De kleuren zijn zonder uitzondering natuurlijk en flatterend tot het bordeaux koetswerk van de twee geparkeerde wagens toe. Het transparante groen van de nepantieken bureellamp zorgt voor een verrassend accent in dit palet van aardekleuren. Het moment is perfect symmetrisch vastgelegd, plaatst de hond centraal en accentueert bovendien de rust die onvermijdelijk van deze scène uitgaat. Het zou kunnen een foto zijn van Patrick De Spiegelaere die beweert dat fotografie ‘klein’ moet zijn. Het is een beeld van Bill Bowden die ik reeds lange tijd volg via zijn blog ‘At war with the oblivious’. Hij heeft niet de bekendheid van William Egglestone maar z’n werk doet me geweldig aan dit icoon van de vroege Amerikaanse kleurfotografie denken. Onbekendheid kan een hemels voorrecht zijn las ik onlangs ergens in een krant. Bill Bowden maakt hemelse platen.