overkant

Is de overkant niet die kant waar men verlangend naar uitkijkt vanaf de andere kant? Eenmaal bereikt wordt die eerste ‘kant’ op zijn beurt weer de overkant. Een niet te vermijden onrust, eigen aan mijn persoon, durft voornoemde overpeinzing in de hand werken. De gedachte overvalt me op mijn voettocht van Ramsgate naar het idyllische gegucht Broadstairs. Ja, daags na een bijzonder natte en deels daardoor memorabele overtocht, ik had het roemruchte eiland ‘Engeland’ bereikt, vond ik het nodig de stramme ledematen te strekken. Van boven op de krijtrotsen tussen Pegwell Bay en de vuurtoren van Northforeland zag ik aan de zuidelijke horizon een streep land waarvan ik vermoedde dat het wel eens Frankrijk kon zijn. Cap Blanc Nez of z’n grijze collega of iets wat Frans was en hoog genoeg om boven de ronding van onze planeet uit te steken. Wat prachtig! Wat een helderheid in de lucht vandaag! Een helderheid waar mijn geest enkel kon van dromen. Ik herinner me nu nog de verdoemenis van elke schoolreis richting Cap Gris Nez en de daarbij horende garantie dat we van hoog op de kille rots in de verte Engeland zouden waarnemen. Het is me geen enkele keer gelukt. Of het regende, of het mistte, of allebei samen, of Engeland was ondergelopen. En jeetje… nu zag ik Frankrijk. ‘k Wou m’n verwondering onmiddellijk delen met elke strohoeddragende autochtoon die ik op mijn pad, hoog boven de zee, kruiste. Steeds opzijkijkend om mij ervan te vergewissen of het geen fata morgana was zette ik mijn weg verder over glooiende gazons. ‘For my beloved wife’ stond er in de rugleuning van een teak bank gebeiteld. ‘In memory of my dear husband’ een eind verderop…
In Broadstairs weten ze wat feesten is. Verschillende groepen Morris dancers veranderen plots danig de sfeer van m’n tocht. Met stokgekletter, belgerinkel en accordeonmuziek snijden we hier een ander hoofdstuk aan. In het haventje loopt iedereen met een pint rond. Fish and chips is hier nog steeds het meest populaire gerecht al wordt de heerlijke vettigheid dan al een tijdje niet meer in krantenpapier geserveerd.

Op m’n terugtocht heb ik de ‘queen’ ontmoet. ‘k Weet het zeker. Hellen Mirren was het niet. Elisabeth glimlachte heel aardig naar me. Misschien werd het haar ook allemaal wat te druk en te ernstig op Buckingham. Dit uitje naar Broadstairs had ze wel verdiend. Enkele kleine modificaties aan haar gezicht, een casual jurkje en een goedkoop tasje en ze kon incognito de straat op.

Wat verder kom ik weer voorbij de zitbanken met zicht op zee. Ik zie nog steeds een smalle strook land aan de horizon… Frankrijk? ‘In loving memory of our mother… Never forgotten, always loved’… Zou moeder hier zijn of aan de overkant?