in continental

Herdenken

Het deed goed, al was het kil en miezerig, tussen de duinen en de Stroombank.
‘k Zag de grijsheid van één november, van sterven en dood, vanop zee tussen Oostende en Nieuwpoort.
Nergens kan je ‘iemand missen’ beter voelen. Het was er niet zo druk als op de kerkhoven. De zon bleef wijselijk weg.
Op de dijk zag ik een kusttram voorbijglijden vol mensen, van start naar terminus. Ik was niet alleen. Althans, zo voelde ik mij niet.
‘k Dacht aan het medaillon dat ik meekreeg op de verre reis naar Helgoland. ‘k Mocht het pakje pas opendoen eenmaal op zee.
‘t Zou m’n bootje en ons allemaal behoeden voor ontij.
Had ik jou maar kunnen behoeden die avond toen je gans je leven hebt verteld.