©paul willaert
title for this black and white essay on my journey to berlin are some words spoken by peter falk in ‘der himmel über berlin’
berlin, decembre 2007
©paul willaert
title for this black and white essay on my journey to berlin are some words spoken by peter falk in ‘der himmel über berlin’
berlin, decembre 2007
maart 14, 2008 at 9:41 pm
Vooraf: ik zet de muziek af, die leidt te veel af van de foto’s.
Een boeiende vergelijking: Berlijn-Londen, zwart-wit – kleur maar ook rust-haast, koud-lauw, melancholisch-stedelijk/modern.
Ik hou van het melancholische, maar kan het zijn dat je in Londen gelukkiger was?
Je hebt een stevig ontwikkelde sympathie voor dieren: de honden overal, de ijsbeer in de Berlijnse zoo. Jammer dat dat olijke hondje in een Londens park niet helemaal scherp is!
Het valt me op hoe vaak je een laag standpunt inneemt. Gebukt, uit de heup geschoten? Het geeft je foto’s iets van een kinderlijke verwondering. Ik heb dat graag.
Ik onthoud prachtige foto’s, enfin, probeer ze te onthouden: een Berlijnse skyline, een hond bij een fontein, twee harekrishna’s die naar een eveneens in doeken gewikkelde schone staan te kijken, de blik van een Indiase man in de metro, de jongen met pet bij het huisnummer tien…
Ik kijk en kijk en blijf kijken en stel vast, Paul, dat je misschien toch iets strenger moet selecteren. 57 foto’s lang de aandacht vasthouden is veel…
maart 15, 2008 at 3:23 pm
inderdaad, pascal… de aandacht vasthouden
jij schakelde om te beginnen al de muziek uit die als een soort ‘glijmiddel’ de kijker door de selectie van beelden moet leiden
in dit soort presentaties is het geluid een extra zintuiglijke prikkel die de bedoeling heeft het geheel iets gemakkelijker verteerbaar te maken, wat mij betreft zelfs te relativeren.
ik had geenszins de bedoeling een klein aantal ‘verheven’ beelden onder de aandacht te brengen, beelden die dan de tijd krijgen om streng geanalyseerd te worden (in dit geval zou een audioslideshow niet het juiste middel zijn)
voor mij mag fotografie soms iets minder moeilijk smaken en samen met wat audio de sfeer uitademen die ik onderging op het ogenblik van ‘vastleggen’
(het audiospoor is hier ‘any minute now’ van soulwax waarvan ik het geluk had om de opnames van de videoclip in hartje londen te mogen bijwonen – de muziek smelt samen met de inhoud van deze ‘clip’, onderstreept en versterkt de stressy sfeer van the big city)
ik zie een audio-slideshow meer als een fotografische snelle hap, een videoclip a.h.w.
met splashcast voel ik me begrensd door de onmogelijkheid elk beeld afzonderlijk te timen (zo kan je een ‘minder’ beeld ook minder exposure geven en gebruiken als sfeerschepper of overgang)
in ‘here to smoke, have coffee. and if you do it together it’s fantastic’ wordt de melancholie onderstreept door de muziek ‘prenzlauerberg’ (voormalig oost-berlijn) van beirut
het is een totaal-ervaring pascal en geen stuk-voor-stuk beeldjes kijken
(ongecompliceerd ervaren, ik durf het woord ‘genieten’ niet gebruiken als het om mijn eigen foto’s draait )
jezus, bij het overlezen vind ik mezelf wat hoogdravend klinken
misschien ben ik toe aan een eenvoudige pint…
maart 20, 2008 at 2:53 pm
Oké, zo had ik het nog niet helemaal begrepen. Bedankt voor je toelichting, Paul. helemaal niet hoogdravend overigens, maar integendeel heel nuttig. Ik probeer het een volgende keer met de muziek erbij te smaken… (Maar dan nog blijft het jammer dat een paar heel sterke beelden een beetje ondergaan in het geweld, ze verdienen echt wel een aparte ‘exposure’!)
april 4, 2008 at 7:58 am
Heerlijk om weer even terug te zijn in Berlijn! Je weet met deze foto’s de juiste sfeer weer te geven. Ik vind jouw muziek voortreffelijk en past precies bij de sfeer van de bezochte steden.Klinkt misschien een beetje vreemd maar muziek brengt mij ook vaak in een bepaalde roes waardoor het me meer inspiratie geeft om te fotograferen, zeker bij het bezoeken van een bepaalde stad.
april 25, 2008 at 7:13 pm
Wat is dit goed. Ik keek met en zonder muziek en apprecieer het meer zonder maar dat ligt aan mij : muziek neemt me onmiddellijk volledig in beslag. Achtergrondmuziek bestaat niet, altijd op de voorgrond, soms hinderlijk. Het is zo veel – Woody, Wolfgang, Denkmalfurdie…,Meditating en ik ben bang dat veel me ontgaat.