breskens

©paul willaert

't Was inderdaad mooi weer. Maar Breskens of all places, was dit niet wat overmoedig? Niets laten merken. Blufpoker op zondagmorgen. Breksens, ja, heerlijk! ( Terwijl ik het mezelf hoorde zeggen dacht ik: 'Dan hebben we dat hele eind terug toch tegenwind!?') Zo geschiedde. Aan een sneltreinvaart dreven we met rugwind en met z'n zessen langs Damme en Sluis Zeeland binnen. Wat een prachtdag. Een zon waar we een winter lang naar uitgekeken hadden en een landschap waar je enkel met 'meewind' doorheen durft wieleren. Voor we het goed beseften lagen Nieuwvliet en Groede achter ons en ginds achter de dijk rook ik reeds de Schelde. Nog maar net het kleine trauma van vorige zondag verwerkt durfde ik niet te dromen Breskens te halen 'in gezelschap' van deze coureurs. Alleen, ja... en snokkend naar adem en spierversterkende middelen... Neen, dit ging goed. Lekker in het wiel en achterwerken bestuderen. De 'derrière' van P. is een fort waarachter het comfortabel schuilen is, dat van L. te slank en het kielzog veel te turbulent. Het achterwerk van D. is betrouwbaar en hoopgevend. Rijd je in de luwte van H.'s parmahammen kan je zelfs die banaan uit je rugzakje plooien en een snelle hap nemen. Ik verword hier nog tot een meester wieltjeszuiger. Eén voornemen echter doet me naar deze verwerpelijke tactiek grijpen. Niet lossen, niet kraken, niet plooien... niet meer zoals vorige zondag.
Aan het torentje van Breskens hielden we 'bananenstop'. De timing kon niet beter. Suikerwater en apenkost aan 't begin van een pijnlijk stuk tegenwind. Blijkbaar echter was m'n adem gebroken. Ik kreeg mijn beproefde gewrichten van langs om beter op en neer. M'n longen inhaleerden met gulzigheid het zout van de zee en de vette lucht van de polders. Heerlijk! Een gat is een gat en dat reed ik graag even dicht.


©paul willaert

Anderhalf uur later perste ik er het laatste beetje hoogmoed uit en scheurde ik in schoon gezelschap ( D., P. en L. ) aan een rotvaart langs het kanaal tussen Damme en de 'Lamme Goedzak'.
Diezelfde namiddag op een terrasje aan 't Zand, deze maal schuilend achter een Duvel, voelde ik me met de laatste erg verwant.