port de gravelines

melancholie en tristesse zijn hier nauwelijks te vermijden
gravelines… de visserij zit op z’n gat, de jongeren snorren doelloos rond op snerpende brommertjes
een groot deel van de bevolking van het gehucht aan de zee werkt in de kerncentrale
het ondergronds gebrom, dat ik ’s nachts meen te horen, schrijf ik toe aan de onwaarschijnlijke hoop energie die op een boogscheut van het hotel in de duinen vrijkomt
of komt het gerommel uit de machinekamers van de cargo’s en ferry’s die jachtig stomen in de vaargeul langs de kust
lijnvissers op het strand vangen grote glimmende kanjers in het koelwater van de reactoren
bij de pier van loon plage zit veel leven in de zee: plankton, garnaaltjes en massa’s lekkere zeebaarzen
sommige gevels van de huisjes van grand fort philippe, aan de overkant van de geul, zijn in pastelkleuren geverfd
het grauwe zeildoek van de boksauto’s op het pleintje past er vlekkeloos bij
de kermislui zijn talrijker dan de klanten op de oubollige tuigen

een juffrouw achter de balie van het toerismekantoortje in de vuurtoren leest een boek
ze kijkt verrast op als we binnenkomen. ze scheurt twee ticketjes uit een blokje en vraagt me of ik deur boven goed wil dichttrekken
aan de voet van de phare zie ik ons hotelletje
in de gelagzaal bij het raam leest de eigenaar ‘le voix du nord’: over de blokkades van de vissers in duinkerke en over de grimmige stakingspiketten in calais
voor het hotel staat een frietkraam, troosteloos, gesloten
ik hoor de stem van het oude vrouwtje terug in het restaurant deze middag
de tarte tatin smaakte voortreffelijk
op het eindeloze strand loopt m’n hond zich gek tot aan de meeuwen bij de waterlijn en terug
hij is buiten adem, hijgt en kwispelstaart tevreden
on est quand-même bien ici…