little miss sunshine

‘t Is nu een tijdje geleden. Natuurlijk zijn er redenen die m’n afwezigheid op het net kunnen goedpraten. Misschien moet ik die maar eens van me af schrijven. Eens doe ik het wel als ik daar de nood toe voel. ‘k Heb wat meegemaakt de voorbije maanden. En neen… ik zat niet in de put, was niet overspannen, ben niet van huis weggelopen of omgekeerd en niemand in mijn onmiddellijke omgeving heeft het loodje gelegd. Als we relativeren (en dan bedoel ik meer dan een klein beetje) is er ‘in de fond’ niks ergs gebeurd. Daarom doorbreek ik nu m’n cyberstilte en hoop ik met deze kleine vertelsels een verdwaalde ’surfer’ te verstrooien.
De zomervakantie waait over ons heen en donkere wolken kleuren onze Brugse dagen. Het gras in de tuin groeit als gek en het onkruid beleeft de tijd van z’n leven. Toch had ik gisterenavond zin om een filmpje mee te pikken. Niet zomaar in de pluchen zetels van onze vertrouwde ‘lumière’ maar met het zand tussen de tenen op de dijk van Zeebrugge. Blijkbaar hadden nog meer mensen het stoutmoedige plan opgevat. We nestelden ons temidden een gezellig publiek op twee plastieken stoelen en wachtten de eerste vette regendruppels af. Deze lieten geenszins op zich wachten. Nog voor ‘little miss sunshine’ goed op gang kwam mocht ik vluchten naar drogere oorden. Vanonder de kunstzinnige zeilen op de dijk (eindelijk besefte ik het nut van deze gigantische open tenten ) kon ik deze tragikomische roadmovie verder volgen. ‘k Heb iets met ‘roadmovies’. The Straight Story kon mij ook al mateloos bekoren. Het verhaal van een oude man die per tractor (een verbouwde grasmaaier) z’n zieke broer ging opzoeken met wie hij reeds jaren in onmin leefde.
Een roadmovie laat je meereizen door een landschap maar ook door het leven van personnages. Het gaat meestal niet om de reis op zich maar meer over hoe de mensen zelf evolueren, met elkaar en doorheen de tijd.
Het lijkt er om gedaan want in little miss sunshine maken we kennis met een uitgelezen allegaartje van mensen die door hun onderlinge familieband en bij gebrek aan alternatieven moeten optrekken met elkaar. Een vader die zichzelf een commercieel wonder vindt heeft het voortdurend over winners en losers. Een opgroeiende zoon heeft zich voorgenomen geen woord meer te spreken vooraleer hij slaagt in het ingangsexamen van de luchtmachtacademie. Olive, het jongste dochtertje, wil persé deelnemen aan een schoonheidswedstrijd. Oom Frank heeft er door een spaakgelopen homorelatie reeds een zelfmoordpoging opzitten en opa is een sjagrijnige zeventiger die het voortdurend heeft over sex en heroïne. Samen trekken ze met een gammel vw-busje naar Californië om er Olive te steunen op haar schoonheidswedstrijd. Waar aanvankelijk de huiselijke vrede binnen het gezinnetje ver te zoeken is zien we hoe rampspoed de personnages geleidelijk dichter bij elkaar brengt. Elke rol wordt op magistrale wijze gespeeld. Doorlopend ervaarde ik de spanning van een dreigende zenuwinzinking. Bijna hilarisch vond ik de scène waarbij de dode opa in een laken gewikkeld het ziekenhuis werd uitgesmokkeld, in de koffer van het busje werd geduwd, om toch maar de inschrijving van de ‘beautycontest’ te halen. Uiteindelijk werd dit laatste door alle familieleden als één schijnheilige nepvoorstelling ervaren. Olive blijkt een natuurtalent zonder concurrentie en brengt voor het ‘top of the kitsh’-publiek een aanstootgevende performance. Als apotheose staat gans het kleurrijke gezinnetje op de planken tot ergernis van het zeer herkenbare volkje in de zaal. Normen en waarden, respect en nog meer van deze holle termen krijgen hier ‘vulling’. Deze film heeft duidelijk mijn hart gewonnen. Chapeau voor Jonathan Dayton en Valerie Faris die met deze prent m’n geloof in de Amerikaanse cinema uit het slop haalden.

… en natuurlijk bedankt aan de organisatoren van brugge factor ‘07 die met dit gratis openluchtcinema-initiatief cultuur voor iedereen brengt. Meer van dat!