onder spinnaker

©paul willaert

Onder spinnaker vaar ik het verkeersscheidingsstelsel over. Het oude zeildoek valt bijna uit elkaar maar trekt ‘de Anne’ met dwarse wind aan een flinke snelheid de vaarroute over.
Af en toe wordt de grauwe eenzaamheid doorbroken. De koers en snelheid van de vrachtboot heb ik goed ingeschat. Hij vaart achterlangs voorbij. Een Jan van Gent houdt me een tijdlang gezelschap.

vijf flitsen….. tien tellen donker

©paul willaert

‘t Is twintig voor acht. Een groot vrachtschip stoomt achterlangs.
“Dover Strait, this is Dover Coast Guard, for traffic information please listen on channel eleven.”
De ‘Anne van Nieuwpoort’ jaagt door de nacht. De hemel is helder. Schuin boven me, aan bakboord, zie ik plots ‘mijn’ drie sterren. Eén ‘lampje’ trekt langzaam van noord naar zuid. Het licht van de sterren is jaren onderweg. Dat van het vliegtuig is geen seconde oud.
Het is vast nog drie uur varen. Aan de horizon zie ik een regelmatig flitsend licht. Het vuur van Northforeland? Vijf flitsen….. tien tellen donker. Een gloed hangt boven de kust. Ik glijd voorbij de Mid Falls boei. De diepte klimt hier van vijfenveertig plots naar vijf meter. De zee wordt anders, koppig. De ‘Anne’ stampt en schuimt door het onrustige water. Een golf breekt op de boeg aan loef, spat uiteen en valt als een koude zoute plensbui neer in de kuip. Mijn oude zeiljas houdt het sop niet langer tegen. Ik ben zeven uur onderweg.
Varen in het donker is bijzonder. Plots word ik onrustig. Ik sta recht en tuur boven de buiskap uit de nacht in. Het water aan bakboord licht rood op telkens de preekstoel naar beneden duikt. De navigatielichten werken. Verder is de zee zo zwart als inkt.
Even binnen schuilend vul ik het logboek in. De wijzer van de barometer wipt omhoog als ik met een verkleumde vinger op het glas tik. Een doffe bons, ik schiet naar buiten. In het heklicht zie ik een stuk wrakhout als een drenkeling net bovensteken en verdwijnen in de duisternis. Recht vooruit schijnt de vuurtoren van Northforeland nu feller. Vijf keer….. en tellen tot tien. De stroming duwt m’n scheepje in de richting van de Goodwin Sands, de verraderlijke zandbanken net onder de kust. Ik stuur wat op. De ‘Anne’ leunt op een toenemende bries. Het log wijst vijf knopen aan.
De Goodwin Knoll, de aanloopboei naar de haven van Ramsgate en Pegwell Bay, ligt op twee uur varen. De stroming duwt me in de goede richting. Ik heb vertrouwen in mijn klein scheepje. Het bracht me reeds naar verdere kusten.
Nu geen fouten maken. De nacht, de zee, de banken houden me wakker.

Nieuwpoort Channel Race

© paul willaert

winters zeetje

©paul willaert

Vorige zondag vaarde ik met de Anne uit. Een felle wind en een ruig zeetje. Het kleine scheepje sneed dwars door de golven. Kletsnat waren we. Tot aan de Oostduinkerkeboei tegen de wind in. ‘k Was niet alleen. R. vaarde mee. Zo te zien amuseerde hij zich kostelijk. De Anne van Nieuwpoort ook… ‘k Voelde het op de weg terug, tijdens haar dansen in de deining, met de wind van achteren en haar weg zoekend tussen de koppen naar haar meerplaats.

jaagpad

Onlangs kwam ik deze man tegen langs het kanaal. Hij kocht zonet z’n tweede boot. Z’n eerste ligt te koop. De man woont op het water. Even dacht ik, dat moet zalig zijn, en ging naar die boot kijken. Nog een droom?
Te lang gewacht om dit filmpje te ontwikkelen… de naam van de man vergeten… zonde.

©paul willaert

carl dekeyzer… moments before the flood

vrijdagavond… concertgebouw… magnum-fotograaf carl dekeyzer… opening tentoonstelling ‘moments before the flood’

Carl Dekeyzer is een verteller niet in het minst doorheen z’n
sprekende beelden maar evenzeer doorheen z’n beklijvende woorden. Hij
houdt er niet van afbreuk te doen aan ‘de legende’ van een beeld door
het overmatig uiteenzetten van bedoelingen en achtergronden. Een
foto van Dekeyzer is steeds een visualisatie van spanning, dynamiek
en eigenzinnige esthetiek. Het beeld is er en spreekt voor zich,
alleen of in samenhang met beelden uit een reeks. Zo ook in de
beelden die Carl maakte in opdracht van het concertgebouw van Brugge.
Het opgelegde thema was ‘water’. L’O klinkt merkwaardig genoeg meteen
kunstzinniger. Wie weet was het grafisch eenvoudiger om rond dit
éénletterwoord een trendy campagne op te bouwen? Dekeyzer ging vorige
winter fotograferen aan de Belgische kust en in onze Vlaamse polders.
Blauw, groen en roestig rood zijn de overheersende kleuren. Uit
sommige beelden waait de geur van zeewier en zilte noordzeelucht de
kijker tegemoet. In het zicht op de Oostendse havengeul striemt de
sneeuw in je gezicht. Vanaf de oostelijke oever zie je de herkenbare
skyline met een ferryboot en dichtbij een groen bemost staketsel.
De achtergrond is winters grijs. Op de voorgrond ruik je
de weekdieren op het vochtige hardhout. Dekeyzer houdt het graag bij
journalistiek reportagewerk waarin mensen de hoofdrol spelen.
‘Moments before the flood’ blinkt merkwaardig genoeg uit door de
afwezigheid van mensen. De dynamiek en de spanning die de fotograaf
anders verkrijgt door de menselijke aanwezigheid moest in deze reeks
op een totaal verschillende manier bekomen worden. Carl Dekeyzer
paste voor het eerst het procédé toe van het digitaal samenstellen
van verschillende opnames. Een drieduizendtal opnames resulteerden
uiteindelijk in de achtentwintig beelden van ‘moments before the
flood’. Door deze innoverende techniek kon de fotograaf de accenten
leggen die moesten resulteren in dynamische beelden. Diepte,
kleurtemperatuur, contrast, beweging, scherpte en onscherpte zorgen
zo voor schijnbaar gewone zeelandschappen die bij nader toezien ‘het
cliché’ ver achter zich laten en de kijker beroeren door de
indringende sfeer van onze ‘wateren’. Dekeyzer past de moderne
digitale techniek toe zoals hij in een vorig leven de chemie van de
donkere kamer bemeesterde, geniaal en subtiel. Dit alles met slechts
één doel, een beeld maken met impact waar geen verdere uitleg
bijhoort. Meer heb ik over deze foto niet te vertellen besluit de
magnum-fotograaf op een lakonieke manier… anders komt er
geen volk meer naar mijn lezingen. Carl Dekeyzer stapt vervolgens
naar het volgend beeld opgehangen tegen de betonnen muren van het
concertgebouw. In januari start een grootse expositie van zijn hand
in de Bibliothèque Nationale in Parijs. Z’n website getuigt van een vol bestaan.
Temidden de drukte blijft hij rustig… maar in alle rust heeft deze mens veel te vertellen.

(bovendien mocht ondergetekende de beelden-man fotograferen…
enigszins bedeesd stap ik naar voren als een klein ventje die wat wil vragen…
m’n bedeesdheid wordt meteen weggelachen…
‘natuurlijk, waar wil je me… ‘k heb ook nog met dat toestel gefotografeerd, maakt veel lawaai …’
ik druk twee keer af… één frontaal, één in profiel… ‘ben je zeker dat je een goeie hebt?’ vraagt hij
‘k herinner mij zelfs niet meer wat ik toen antwoordde )

duinkerke le neptune

Twee kinderen houdt hij bij de hand. Zo poseert hij voor de kindermolen op de kermis te Oudenburg. Erg fier kijkt hij in de lens. Hij staat er wat burgerlijk bij in een krijtlijnpak met wit hemd en das. Dat laatste is hij waarschijnlijk aan zijn ‘positie’ verschuldigd. Het is niet die burgerlijke netheid die m’n aandacht trekt zoveel jaren later. Een gevoel van fierheid overheerst binnen de randen van het gekartelde, verkleurde familiekiekje. Ik vraag mij af of mijn vaders dromen uitgekomen zijn.

duinkerke sandettie

De naam alleen al. ‘k Heb er jullie gezien, of liever ‘ontmoet’. Waarom keek ik plots op van mijn boek, liet ik de bittere wrangheid van Houellebecq voor wat het was en voelde ik een ‘aanwezigheid’ rondom de Anne. Waarom waren jullie er niet deze keer? ‘k Heb extra uitkijk gehouden rond dat kruisje op m’n zeekaart, die magische ondiepte temidden de drukke vaarroute. ‘k Herinner mij de dans van jullie zwartwit glimmende lijven, het zotte tikkertjesspel onder de kiel van bakboord naar stuurboord. Keken jullie mij niet zijdelings aan met kleine zwarte kooltjes? Onze ontmoeting was meer dan louter ‘toeval’.

follow the flag

op mijn weg naar broadstairs – party voor caravan met vlag
vlagvertoon… uitdagende fierheid, superioriteit, onoverwinnelijkheid, beangstigende gezelligheid, gezellige domheid…

You can stand alone

Or with somebody else

Or stand with all of us, together

If you can believe

In something bigger than yourself

You can follow the flag forever

(randy newman – follow the flag)

overkant

Is de overkant niet die kant waar men verlangend naar uitkijkt vanaf de andere kant? Eenmaal bereikt wordt die eerste ‘kant’ op zijn beurt weer de overkant. Een niet te vermijden onrust, eigen aan mijn persoon, durft voornoemde overpeinzing in de hand werken. De gedachte overvalt me op mijn voettocht van Ramsgate naar het idyllische gegucht Broadstairs. Ja, daags na een bijzonder natte en deels daardoor memorabele overtocht, ik had het roemruchte eiland ‘Engeland’ bereikt, vond ik het nodig de stramme ledematen te strekken. Van boven op de krijtrotsen tussen Pegwell Bay en de vuurtoren van Northforeland zag ik aan de zuidelijke horizon een streep land waarvan ik vermoedde dat het wel eens Frankrijk kon zijn. Cap Blanc Nez of z’n grijze collega of iets wat Frans was en hoog genoeg om boven de ronding van onze planeet uit te steken. Wat prachtig! Wat een helderheid in de lucht vandaag! Een helderheid waar mijn geest enkel kon van dromen. Ik herinner me nu nog de verdoemenis van elke schoolreis richting Cap Gris Nez en de daarbij horende garantie dat we van hoog op de kille rots in de verte Engeland zouden waarnemen. Het is me geen enkele keer gelukt. Of het regende, of het mistte, of allebei samen, of Engeland was ondergelopen. En jeetje… nu zag ik Frankrijk. ‘k Wou m’n verwondering onmiddellijk delen met elke strohoeddragende autochtoon die ik op mijn pad, hoog boven de zee, kruiste. Steeds opzijkijkend om mij ervan te vergewissen of het geen fata morgana was zette ik mijn weg verder over glooiende gazons. ‘For my beloved wife’ stond er in de rugleuning van een teak bank gebeiteld. ‘In memory of my dear husband’ een eind verderop…
In Broadstairs weten ze wat feesten is. Verschillende groepen Morris dancers veranderen plots danig de sfeer van m’n tocht. Met stokgekletter, belgerinkel en accordeonmuziek snijden we hier een ander hoofdstuk aan. In het haventje loopt iedereen met een pint rond. Fish and chips is hier nog steeds het meest populaire gerecht al wordt de heerlijke vettigheid dan al een tijdje niet meer in krantenpapier geserveerd.

Op m’n terugtocht heb ik de ‘queen’ ontmoet. ‘k Weet het zeker. Hellen Mirren was het niet. Elisabeth glimlachte heel aardig naar me. Misschien werd het haar ook allemaal wat te druk en te ernstig op Buckingham. Dit uitje naar Broadstairs had ze wel verdiend. Enkele kleine modificaties aan haar gezicht, een casual jurkje en een goedkoop tasje en ze kon incognito de straat op.

Wat verder kom ik weer voorbij de zitbanken met zicht op zee. Ik zie nog steeds een smalle strook land aan de horizon… Frankrijk? ‘In loving memory of our mother… Never forgotten, always loved’… Zou moeder hier zijn of aan de overkant?